Piłka zamiast krzesła?

Czy Twoje dziecko potrzebuje być ciągle w ruchu? Wysiedzenie przy stoliku sprawia mu trudność? Wierci się na krzesełku, rozgląda dokoła i odbiega co chwilę? Terapeuta integracji sensorycznej powiedział Ci, że Twoje dziecko jest podwrażliwe (inaczej niedowrażliwe) na ruch?

Zastanawiałeś się jak temu zaradzić? Jak zaspokoić jego potrzebę ruchu i jednocześnie pomóc mu skoncentrować się na wykonywanym zadaniu? Jednym ze sposobów proponowanych w integracji sensorycznej jest posadzenie dziecka zamiast na stołku na piłce! Aby sprawdzić jej pozytywny wpływ na postawę i samopoczucie – zacznij od siebie.

Nadmuchaj ją tak aby siedząc na niej Twoje stopy dotykały podłogi, kolana były zgięte a uda tworzyły z podudziami kąt nieco większy od prostego. Czujesz już jak Twoje plecy się prostują? Natychmiast przyjąłeś prawidłową pozycję nawet o tym nie myśląc.

Teraz delikatnie się poruszaj, wychylaj do przodu i do tyłu, na boki, możesz krążyć biodrami a nawet trochę podskakiwać. Jak widzisz wcale nie wymaga to wielkiego wysiłku, ruch nie jest duży a siedzenie na piłce bezpieczne i całkiem przyjemne.

Zaproponuj teraz dziecku, niech sprawdzi samo jej właściwości, poturla ją, pobuja się na niej, podskakuje. Bądź wtedy przy nim, bo pierwsze próby mogą skończyć się na podłodze, dziecko musi się samo przekonać na ile może czuć się na piłce swobodnie.

Zacznijcie od siedzenia na piłce podczas oglądania bajki, korzystania z komputera albo podczas wspólnej rozmowy. Jeśli Twoje dziecko zaakceptuje piłkę (albo wręcz pokocha siedzenie na niej) możecie spróbować przystawiać ją do stolika. Dziecko będzie mogło bez odbiegania od niego robić sobie przerwy, jego mięśnie będą harmonijnie pracowały zapewniając mu prawidłową pozycję, a przy tym dostarczy sobie dawkę ruchu tak mu potrzebną i wcale nie odbędzie się to kosztem uwagi. Wybierz rozmiar piłki (rozmiary podane są według wzrostu) a nawet kształt (nie wszystkie są okrągłe) nadmuchaj powietrzem i dopasuj do swojego dziecka. Tak aby jego stopy dobrze stały na podłożu.

Uczenie się „w ruchu”, jedna z zasad stosowanych w terapii SI, daje wiele korzyści dziecku, a rodzicom zmniejsza potrzebę ciągłego powtarzania „siedź prosto”, „nie bujaj się na krzesełku”, „rób wreszcie to zadanie”. Przekonasz się sam, że dziecku będzie łatwiej skoncentrować się na wykonywanym zadaniu jeśli tylko stworzysz mu ku temu nowe możliwości.

Nie rezygnuj z krzesełka, stosuj je zamiennie z piłką, sprawdź na czym chętniej będzie siedziało Twoje dziecko. Może wykorzystacie piłkę do siedzenia przy komputerze lub zwyczajnie jako element Waszej wspólnej zabawy bądź ćwiczeń, zarówno w domu jak i w ogrodzie. Powietrze z piłki można spuścić i zabrać ją ze sobą na wakacje lub rodzinny wyjazd.

Apel Twego dziecka

1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co Cię proszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę.

2. Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Ja to wolę, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa.

3. Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Ufam, że Ty mi pomożesz wykryć je w zarodku.

4. Nie rób tak, abym czuł się mniejszym niż jestem. To jedynie sprawia, że postępuję głupio, aby wydawać się dużym.

5. Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mi pomaga, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.

6. Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami. Potrzebne mi są również doświadczenia bolesne.

7. Nie rób tak, abym swoje pomyłki uważał za grzechy. To zaburza moje odczucie wartości.

8. Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię: „Ja Cię nienawidzę”. To nie Ciebie nienawidzę, ale Twojej władzy, która mnie niszczy.

9. Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. One jednak przyciągają Twoją uwagę, której potrzebuję.

10. Nie gderaj. Jeżeli będziesz tak robił, to będę się bronił przez udawanie głuchego.

11. Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich później nie dotrzymujesz.

12. Nie zapominaj, że nie potrafię wyrazić siebie tak dobrze, jak bym chciał. Dlatego też niekiedy mijam się z prawdą.

13. Nie przesadzaj co do mojej uczciwości. To mnie krepuje i doprowadza do kłamania.

14. Nie zmieniaj swych zasad postępowania ze względu na układy. To wywołuje u mnie zamęt i utratę wiary w Ciebie.

15. Nie zbywaj mnie, gdy stawiam Ci pytania. W przeciwnym wypadku zobaczysz, że przestanę Cię pytać, a informacji poszukam gdzie indziej.

16. Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie. One są bardzo realne.

17. Nigdy nawet nie sugeruj, że Ty jesteś doskonały i nieomylny. Przeżywam bowiem zbyt wielki wstrząs, gdy widzę, że nie jesteś taki.

18. Nigdy nawet nie myśl, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej Twojej godności. Uczciwe usprawiedliwianie się wzbudza we mnie nadzwyczajną serdeczność ku Tobie.

19. Nie zapominaj, że lubię eksperymentować. Nie zabraniaj mi eksperymentować, gdyż bez tego nie mogę się rozwijać.

20. Nie zapominaj, jak szybko rosnę. Jest Ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku, ale – proszę Cię – postaraj się.

Zaszufladkowano do kategorii Porady

Wskazówki dla rodziców dzieci nadpobudliwych

  • stosowanie diety sensorycznej polegającej na ograniczeniu bodźców dezorganizujących zachowanie i funkcjonowanie (radio, duża ilość osób, szum i hałas itp.),
  • stosowanie odpowiedniej diety pokarmowej (szczególnie w przypadku alergii, która nasila objawy pobudzenia), maksymalne ograniczenie cukrów, barwników i konserwantów,
  • dostarczanie dużej ilości wrażeń proprioceptywnych (związanych z czuciem głębokim): masaż uciskowy, kompresję stawów, zbieganie z górki, wspinanie się i inne aktywności ruchowe,
  • prowadzić usystematyzowany, przewidywalny plan dnia, tygodnia
  • uprzedzać i informować o zmianach i nowościach,
  • sport,
  • podawać krótkie, jasne polecenia,
  • pozwolić na poruszanie się w trakcie wykonywania zajęć,
  • bezpośrednio nagradzać,
  • wprowadzać tzw. „lekcje ciszy” (przedłużanie czasu pozostawania w bezruchu, ciszy),
  • stosowanie zapachów uspakajających: lawenda, cytryna, wanilia,
  • uczyć dziecko zapisywania tego co ma zrobić (np. słowa pobudzające pamięć),
  • przy niespokojnym śnie zastosować ciężką kołdrę,
  • przebywać i pracować w naturalnym świetle,
  • obserwować, które bodźce źle wpływają na funkcjonowanie dziecka i dążyć do wyeliminowania ich,
  • uświadomić dziecko, które bodźce wpływają dezorganizująco na jego zachowanie,
  • zachęcać dziecko do kontrolowania poziomu pobudzenia (wolniejsze tempo wykonywania czynności, ciche przemieszczanie się itp.)
Zaszufladkowano do kategorii Porady

Porady

Mózg dziecka zaczyna wykształcać się już w 6 tygodniu życia płodowego i najbardziej intensywnie rozwija się do 5 urodzin malucha. Jest wtedy bardzo chłonny, a nauka nie kosztuje malucha wiele wysiłku. Dziecko zdobywa wiedzę bardzo naturalnie jest bardzo ciekawe świata, dociekliwe i zaangażowane. Warto więc dobrze wykorzystać ten czas i każdego dnia podczas zabawy, wypraw do parku czy wizyty u babci pokazywać mu i tłumaczyć, jak wiele ciekawych rzeczy dzieje się wokół nas.
Twoje dziecko łatwo zdobywa nowe umiejętności. Pamiętaj wspieraj go w jego rozwoju!

  • Często z nim rozmawiaj.
  • Powtarzaj, utrwalaj nowozdobyte przez dziecko wiadomości przy każdej okazji.
  • Nie wyręczaj dziecka! Pozwól aby proste czynności wykonywało samodzielnie nawet jeżeli musisz poświęcić więcej czasu i uzbroić się w cierpliwość.
  • Pozwól, aby samo ubierało się, myło zęby sprzątało zabawki itp.

Twój zapał i dobre nastawienie będzie dla pociechy najlepszą zachętą do odkrywania nowych rzeczy i nabywania nowych umiejętności.